Nature's Theater
”
Iedere maand breng ik een ode aan de lessen van de aarde
In Nature’s Theater breng ik iedere maand een ode aan de lessen van de aarde. Het Theater is een plek waar verhalen bezield worden. De oude Grieken geloofden dat ethisch handelen voortkwam uit de samenwerking tussen de drie domeinen; goed bestuur, filosofie en theater. Het theater bood ruimte voor onderzoek, reflectie en de complexiteit van menselijke emoties en vormde zo een spiegel voor de samenleving waar empathie en wijsheid kon groeien. Om mijn menselijk handelen en de levensvragen die mij bezighouden te onderzoeken, begeef ik mij in de natuurlijke arena waar ik spreek, dans, luister en adem met de dieren, de planten, de bomen, de zee, de rivieren en de wind. Wat ik zie, hoor, voel en leer, breng ik terug naar deze rubriek; als uitnodiging om samen te reflecteren, verwonderen en het leven nog dieper lief te hebben.
Suzanne Valkman – Amerongen, 16 november 2025
Woorden verliezen soms aan betekenis. Duurzaamheid bijvoorbeeld. Ooit gaf de toevoeging dat iets duurzaam was ons hoop en richting. Maar in de loop van de tijd is het zo vaak verdund en verwassen dat niemand er tegenwoordig nog van op kijkt. Sterker nog, we rollen met onze ogen als de zoveelste duurzaamheidsclaim naar ons hoofd geslingerd wordt.
Vorig jaar stond ik bij een natuurlijke bron in de bergen van Noord-Griekenland en de schoonheid ontroerde me. Niet alleen door de bomen, het water en de rotsen, maar vanwege een innerlijke ontmoeting met de levenscyclus: Al duizenden jaren wordt het water hier gefilterd door kalksteen en verborgen holtes en klimt het naar boven door de poriën van de aarde.
Iedereen die aan de rand komt en niet wegkijkt, weet wat het betekent wanneer het leven zijn vanzelfsprekendheid verliest. Of je nu je baan kwijtraakt of je geliefde, een ernstige ziekte krijgt of op een dag overvallen wordt door paniekstoornissen: het zijn gebeurtenissen die een ontwrichtende werking kunnen hebben.
Gisteren vroeg ik aan de bomen wat hen zo anders maakt dan ons. Ik wens soms dat ik zo rustig stil kon staan, zo elegant en fier rechtop, zo vol leven en wijsheid, zo diep geworteld en verbonden met de Bron. Ik luisterde naar een podcast van bioloog Monica Gagliano, die vertelde hoe de gehele fysiologische status van een boom verandert voorafgaand aan- en tijdens een zonsverduistering.
Een paar dagen geleden was ik op Schiermonnikoog. Ik verbleef op de laatste boerderij waarachter alleen nog maar natuur was. Heide, vennetjes, duingrassen en eindeloze lucht. Daarna de duinen, strand en zee. Een uitgestrektheid waar even geen mensen, geen verkeer, geen industrie meer was. Het trof mij hoe stil het er was.
Zaden hebben een briljant gevoel voor timing; ze kiemen niet slechts omdat het lente wordt en ze hoeven ook niet per se het volgende jaar te ontkiemen. Er ligt een heel ingenieus systeem van hormonale veranderingen aan ten grondslag en, hoewel men nog niet precies weet hoe, is duisternis het geheime ingrediënt. Wat zegt dit over onze behoefte aan duisternis en het wachten op de lente?
Ken je hem nog? She Goes Nana… de top 40-hit uit 1993 van de Belgische band The Radios – met de prachtige zin: colors will keep on turning. Het is een liedje over een heel bijzondere vrouw, maar als je het mij vraagt kan net zo goed over moeder aarde kan gaan.
